and that's how it really ends.

And the day it ends, the day it, the day it ends... And there’s no need for me. Damien Rice galmt door m’n kot. M’n ogen worden waterig. Tranen. Godverdomme, waarom staat da op? Damien altijd met z’n rakende teksten. Ma ’t is wel waar, ’t is godverdomme weeral waar. De dag da ’t eindigde, was er geen nood meer aan mij. En da doet pijn. Wa heb ik dan verkeerd gedaan?

Ik mis u. Ik mis uw liefde. Ik mis uw passie. Ik mis uw zachte stem. En uw fonkelende ogen. En uw mooie handen stevig rond me. Ik mis da veilige gevoel. Ik mis uw lach. Ik mis uw gelukzaligheid. Ik mis mijn gelukzaligheid. Ik mis ons.

Ik mis u. En gij mij ni. Gij gaat gewoon door alsof ’t u ni kan schele, alsof er nooit iets is geweest. Ma ’t is er wél geweest, ’t kan nie meer worde uitgewist. Ge doet alsof ge ni om me geeft. Ik zei wel degelijk alsof. Want ergens hoopte ik nog steeds da’k wel iets betekende. Uiteindelijk was da alleen maar wishful thinking. Ge geeft gene moer om me, en da hebt ge ook nooit gedaan. Eikel. Laffe klootzak.

Merci om 0 respect voor mij te hebben.

donker

donker
sloeg zijn slag
toen licht verdween

verloren en verward

uit het nergens
werd wit plots
zwart

probleem van het existentialisme

Ik ben een schrijver. Tenminste, dat maak ik mezelf wijs. Anderen misschien ook, ik weet het niet. Momenteel zit mijn hoofd vol met woorden, die ik radeloos op deze papieren wil schreeuwen. Maar mijn stem is verdwenen. Vastgeroest in mijn verdriet, verdronken in mijn tranen. Woorden zitten in elkaar verstrikt en ik krijg ze gewoon niet meer ontward. En zo ontstaan er telkens opnieuw flarden van teksten, gedichten, gevoelens. Zonder ziel, verward en eerder gebruikt. Zo voelt het. Sterker nog, zo voel ík me. Eigenlijk ben ik helemaal geen schrijver. Ik ben alleen maar de frustratie van mijn eigen lijden.

.

is dat zo?
zo is dat
dat is zo.
zo, dat is.
wat is?
is wat.
het is me wat
dat is waar.
waar is dat?
waar is wat?
wat is waar?
daar valt over te discussiëren
inderdaad.

I can change

de tijd tikt weg

als een bom

die geen haast heeft

om te ontploffen

maar alles verandert

zo anders raar

seizoen vervagen

tranen regenen

diepe groeven tekenen

problemen worden zorgen

alleen ik blijf

grijs en verborgen

Onzin, da's niet-functioneel

Studeren zou op dit moment functioneel zijn. Oorzaak en gevolg. Goed studeren resulteert in goede punten. Maar ik werk helaas niet zo functioneel, alleszins niet meer. Oorzaak en gevolg hebben geen vat meer op mij. Vermits de oorzaak helemaal niet oorzakelijk is en het gevolg toch volgt terwijl het eigenlijk niet kan volgen op een niet-oorzakelijke oorzaak, wordt het dus een niet-functionele chaos. Nu ik erover nadenk, de vorige zin was er het perfecte voorbeeld van. En in dit warhoofd moet ik dan enige structuur zien te krijgen, wat een onmogelijke opgave. Waarschijnlijk even onmogelijk als het examen wat mij morgen eng gaat aanstaren. Ochja, dan staar ik maar wat terug, doe ik graag. Staren is voor mij een zeer drukke bezigheid geworden. En onbewust, terwijl ik dan zo druk bezig ben met te staren, ga ik nadenken. Ja, wel een duidelijke oorzaak en een logisch gevolg in deze context, waarschijnlijk omdat staren functioneel is voor mij. En nadenken ook, soms toch. Dan komen er zo van die vragen, die ik zelf helaas al weet te beantwoorden.

En de vragen die kwamen, die loste ik bijna helemaal op, maar toch bleef ik wanhopig naar andere antwoorden zoeken. Niet-functionele antwoorden uiteraard, want zo werk ik, niet functioneel. De vragen zelf waren al zo pijnlijk, de antwoorden kon ik niet aan. Dus creëerde ik maar onzinnigheid, in de hoop dat dat de pijn weg zou schelden. Maar, terwijl het lijkt dat ik alle vragen heb opgelost (wie, wat, waar en wanneer zijn redelijk duidelijk), toch moet ik nog steeds zoeken naar het antwoord op de volgende hatelijkste vraag:
waarom?

schelpen zoeken

een nieuwe schelp
op het strand van Oostende
wachtend op de vloed 
om meegesleurd te worden 
in een zee van ontdekkingen

"trek me uit m'n schelp", zei ik
en ge probeerde
ge deed da goed
maar plots, om één of andere reden
liet ge los
en ik klapte terug dicht
onverwacht hard

een doodgewone schelp
op het verlaten strand van Oostende
wie zoekt er nu ook schelpen in de winter?

niemand.